სწორედ აქ ინახავს თბილისი თავის მეხსიერებას. ძველი თბილისი ნარიყალადან ჩახლართული შესახვევებით ეშვება — ისეთი ვიწრო და ძველი, რომ ცხადია, არავის დაუგეგმავს. აქ ჩუქურთმიანი ხის აივნები ეზოებს გადაჰყურებს, საღებავი კი ზუსტად ისე აქერცლილა, როგორც საჭიროა.
სულ რამდენიმე წუთის სავალზე ჩაუვლით მეექვსე საუკუნის ბაზილიკას, გუმბათიან მეჩეთს, სინაგოგასა და სომხურ ეკლესიას, რომლებიც ერთმანეთის ხედვის არეშია — პატარა, მაგრამ ჯიუტი გაკვეთილი იმისა, თუ როგორ ცხოვრობდა ეს ქალაქი ყოველთვის. მეიდნის გარშემო და მდინარის გაყოლებაზე ძველ ქარვასლებში ახლა ღვინის ბარები და ანტიკვარული მაღაზიებია, ახლად გამომცხვარი პურის სურნელი კი სადღაც კარებიდან გწვდებათ, თუმცა ზუსტად ვერ მიხვდებით, საიდან.
იხეტიალეთ უგეგმოდ. გაჰყევით ღია ფანჯრიდან გამომავალ ფორტეპიანოს ხმას, ადით კიბეებზე, რომლებიც თითქოს კერძოა, მაგრამ სინამდვილეში ასე არ არის, და დაივიწყეთ რუკა. ძველი თბილისის არსი რომელიმე ცალკეულ ძეგლში კი არა, მის მთლიან ქსოვილშია — დახრილ სახლებში, აივნებზე შეფენილ ვაზში, თბილ ქვაზე მიძინებულ კატებში.
მობრძანდით ნაშუადღევს, როცა დაბალი მზე აგურს თაფლისფრად შეღებავს, შესახვევებში კი ტურისტული ჯგუფები აღარ ჩანან. შეარჩიეთ რომელიმე ეზო, შეუკვეთეთ ჭიქა ქარვისფერი ღვინო და მშვიდად შეეგებეთ საღამოს.
