სწორედ აქ დაიწყო ქალაქი. ლეგენდა მეფე ვახტანგის შევარდენსა და ცხელ წყაროზე მოგვითხრობს, გეოლოგია კი — იმავე თბილ, გოგირდით მდიდარ წყალზე, რომელიც კლდის ქვემოდან ამოდის და არასოდეს შეწყვეტილა. მის გარშემო აბანოთუბანი ჩამოყალიბდა, მისი დაბალი აგურის გუმბათები — მიწაში ჩაფლული აბანოების სახურავები — კი თბილისის ერთ-ერთი უძველესი სანახაობაა.
მათ უკან ყველაზე ლამაზი აბანო — ორბელიანის აბანო დგას: მისი ფასადი ლურჯი მოჭიქული ფილებითა და სპარსეთიდან ნასესხები ისრული თაღებითაა შემკული. შიგნით ცალკე ოთახს საათობრივად ქირაობთ: ღრმა აუზი თბილი მინერალური წყლით, მარმარილოს ტახტი და, თუ ისურვებთ, მექისე, რომელიც უხეში ქისით გაგხეხავთ და საპნის ქაფის მთაში გაგახვევთ. აბანოდან ვარდისფერი, მოდუნებული და მიწის მსუბუქი სურნელით გამოდიხართ.
მოგზაურები ამის შესახებ უკვე ორი საუკუნეა წერენ. პუშკინი ამბობდა, რომ ამაზე უკეთესი აბანო არსად ენახა; ალექსანდრე დიუმაც ჩამოვიდა და აღფრთოვანებული დარჩა. მას შემდეგ რიტუალი თითქმის არ შეცვლილა.
წადით საღამოს, ფეხზე გატარებული დღის შემდეგ. საერთო დარბაზის ნაცვლად ცალკე ოთახი დაჯავშნეთ, დაამატეთ ქისით პილინგი და შემდეგ თითქმის არაფერი დაგეგმოთ. კონსიერჟი ოთახსა და დროს დაგიჯავშნით.
