ციხესიმაგრე ქალაქზე ძველია. როდესაც მეხუთე საუკუნეში მეფე ვახტანგმა თბილისი დააარსა, ამ ქედზე უკვე იდგა სიმაგრე, რომელიც იმ ვიწრო ადგილს იცავდა, სადაც მტკვარი მთებს კვეთს. ყველა ძალა, ვინც თბილისს ფლობდა, ნარიყალასაც ფლობდა — სპარსელები, არაბები, მონღოლები, ოსმალები, რუსები — და თითოეული მას თავისებურად აღადგენდა, ამიტომაც მისი კედლები თითქოს არცერთ კონკრეტულ საუკუნეს არ ეკუთვნის.
დღეს შემორჩენილი ნაწილის ბირთვი არაბებს ეკუთვნის, სახელი კი, სავარაუდოდ, სპარსული სიტყვიდან მომდინარეობს, რომელიც შიდა ციტადელს ნიშნავს. 1827 წელს მეხი დენთის საწყობს დაეცა და ზედა ციხის დიდი ნაწილი დაანგრია; დღეს აქ ქვის დიდებული, დროისგან გაცვეთილი გვირგვინი და წმინდა ნიკოლოზის პატარა ეკლესიაა, რომელიც გალავნის შიგნით ხელახლა ააშენეს.
ასვლის მარტივი გზა რიყის პარკიდან საბაგიროა — ოთხწუთიანი სრიალი სახურავებს ზემოთ. დაბლა კი ფეხით ჩამოსვლა ჯობს, ციცაბო შესახვევებით, რომლებიც ძველ თბილისში გამოდის. გალავნიდან მთელი ქალაქი ხელისგულზე გაქვთ: მდინარე, აბანოების გუმბათები, ახალი შუშის ხიდი და იმავე ქედზე მდგარი, ქალაქის მცველი ქართლის დედა.
წადით დღის ბოლო საათში და დარჩით, სანამ ქალაქი ჯერ ოქროსფრად შეიღებება, შემდეგ კი ნელ-ნელა შუქებს აანთებს.
