რეზო გაბრიაძე ერთ-ერთი უდიდესი ქართველი ხელოვანი იყო — მხატვარი, მოქანდაკე, მწერალი და კინორეჟისორი, რომლის სცენარებით საბჭოთა კინოს ზოგიერთი ყველაზე საყვარელი ფილმი შეიქმნა. 1981 წელს მან მარიონეტების თეატრი დააარსა, რომელიც სამშობლოში მის ყველაზე საყვარელ ნამუშევრად იქცა.
შენობას ვერაფერში შეეშლებით: პატარა აგურის კოშკი, ზღაპრიდან გადმოსულივით გადახრილი, საათითა და პაწაწინა სცენით. ყოველ საათში ანგელოზი გამოდის და ზარს რეკავს, დღეში ორჯერ კი ფიგურები დაბადების, სიყვარულისა და სიბერის მოკლე, უსიტყვო დრამას თამაშობენ. ხალხი ქვემოთ, ვიწრო ქუჩაზე იკრიბება სანახავად.
შიგნით მარიონეტები გაბრიაძის მიერვე დაწერილ პიესებს თამაშობენ — ნაზ, მხიარულ და ხშირად გულსაკლავ ისტორიებს, რომლებიც ხელით გამოთლილი ფიგურებით, მუსიკის ნაწყვეტებითა და თითქმის უსიტყვოდ არის მოთხრობილი. ბავშვებს ისინი უბრალოდ იტაცებს, უფროსებს კი უფრო ღრმად ეხება; არცთუ იშვიათად დარბაზს ცრემლიანი თვალებით ტოვებენ.
დარბაზი პაწაწინაა და ბილეთები სწრაფად იყიდება, ამიტომ წინასწარ დაჯავშნეთ. სპექტაკლების უმეტესობა ქართულ ან რუსულ ენაზეა, თუმცა თხრობა ვიზუალურია და თარგმანი თითქმის არ სჭირდება. მიდით ადრე, კოშკის ძირას, მეზობელ კაფეში ყავა დალიეთ და დაელოდეთ, როდის დარეკავს ანგელოზი საათს.
