ამბობენ, ქალაქს სახელი მეფემ შემთხვევით დაარქვაო. მეხუთე საუკუნეში ამ მთებში ნადირობისას ვახტანგ გორგასლის შევარდენმა ხოხობი ჩამოაგდო, რომელიც ცხელ წყაროში ჩავარდა და იქვე მოიხარშა. მეფემ ადგილს თბილისი უწოდა — სიტყვიდან „თბილი“ — და დედაქალაქი წყაროებთან გადმოიტანა. თხუთმეტი საუკუნის შემდეგაც აბანოთუბნის აგურის გუმბათების ქვეშ წყაროები კვლავ ამოდის, ქალაქი კი დღემდე თავისი სითბოთი გამოირჩევა.
თბილისი ევროპასა და აზიას შორის ძველ გზაზე დგას და ყველამ, ვინც ამ გზით გაიარა, აქ თავისი კვალი დატოვა. სპარსელი და ოსმალო ვაჭრები, რუსი გუბერნატორები, სომეხი მოვაჭრეები, საბჭოთა დამგეგმარებლები — მათი მეჩეთები, ეკლესიები, სინაგოგები, აივნიანი სახლები და დიდებული გამზირები ერთმანეთისგან რამდენიმე წუთის სავალზე დგას და თითქოს რატომღაც მშვიდობიანად თანაარსებობს. ჩუქურთმიანი ხის აივნები ეზოებს თავზე ადგას; შუშის ხიდი რკალად გადაჭიმულა უძველესი ციხესიმაგრისკენ; ფუნიკულიორი კი ყველაფრის ზემოთ, მთაზე გაშენებულ პარკამდე ადის.
ყველაფერს ერთმანეთთან მაგიდა აკავშირებს. ქართველებისთვის სტუმარი ღვთისაა, ამის დასტური კი სუფრაა — ნადიმი ხაჭაპურით, ხინკლით, მწვანილითა და ნიგვზით და ღვინით, რომელსაც აქ რვა ათასი წელია ერთნაირად, მიწაში ჩაფლულ თიხის ქვევრებში აყენებენ.
სასტუმროდან გამოხვალთ და ქალაქი მაშინვე იწყება. დანარჩენის აღმოჩენაში ჩვენი კონსიერჟი დაგეხმარებათ.
